.....เถอะความเพ้อฝันอันทุกข์ตรม.....

.....................

.....................

.....กี่เลือดรินแผ่นดินโศกวิโยคไหว

กี่หัวใจทุกข์ทนบนแผ่นผืน

กี่น้ำตารินล้นทนกล้ำกลืน

กี่หยัดยืนแล้วล้มจมแผ่นดิน.......

.......เสียงความทุกข์ท้อแท้ในแดดวง

ดังแผ่วล่วงวันเวลาอันบ้าบิ่น

สำเนียงโศกสะท้อนหาอยู่อาจิณ

หยาดเหงื่อรินมิสิ้นสายจนกายโทรม .......

.......โอดชะตาฟ้ากระหน่ำหรือกรรมซัด

ความวิบัติแห่งหวังคอยถั่งโถม

ยังแต่ความดักดานที่รานโลม

คอยจู่โจมจับจิตชีวิตตรม .....

....คร่ำครวญหาความสุขใดปลุกปลอบ

ในราวรอบชีวีที่ขื่นขม

ร่ำโหยหาใดชื่นมายื่นชม

ยังแต่จมหม่นหมองในกองทุกข์....

......เถอะความจริงสิ่งหวังพลังหา

ในมรรคาแห่งใจใดปลอบปลุก

ยังแต่ความอับจนที่รนรุก

แลสิ้นสุขสรรค์สร้างในทางยล.......

........................................

................

................

................

...เพราะอำนาจชั่วฉลยังวนว่าย

อยู่ทุกภายในแผ่นดินทั่วถิ่นหน

ความคับแค้นในอุราประชาชน

หาใครยลจริงจังหรือหวังมี ....

....การต่อสู้ในชนชั้นเมื่อวันเก่า

เหลือเพียงเจ้านายทุนค้ามาแทนที่

พวกเจ้าขุนมูลนายสบายดี

ประชาชีรากหญ้าหน้าหมองตรม....

.....มีสิทธิ์เสียงเพียงให้ไปเลือกตั้ง

เพื่อประทังประชาธิปไตยมิได้ล่ม

อำนาจแท้ใช่แปรล่วงลวงใจชม

ใครสุขสมใครสบายตามหมายปอง.......

.......เสียงประชามีค่าใดในทางทิศ

เลือกถูกผิดพลาดผลใครหม่นหมอง

เสรีภาพแห่งฝันสิ้นครรลอง

จะร่ำร้องอย่างไรในรอยทาง .....

.......ลานเทวา ๔๙........